Εισήγηση Πανελλαδικού Αριστερής Ενότητας 21 – 22 Μαρτίου

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΔΙΗΜΕΡΟ ΑΡ.ΕΝ. 21-22 ΜΑΡΤΗ

Συγκυρία

Το Πανελλαδικό διήμερο της Αριστερής Ενότητας διεξάγεται σε μια ριζικά νέα κατάσταση τόσο στην κεντρική πολιτική σκηνή όσο και στις σχολές μας. Η ανάδειξη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α σε νικητή στις εκλογές της 25ης Γενάρη αποτελεί ένα γεγονός χωρίς ιστορικό προηγούμενο. Παρόλο που η πτώση της κυβέρνησης Σαμαρά δεν ήταν αποτέλεσμα ισχυρών κινηματικών διαδικασιών αλλά μάλλον επακόλουθο του εγκλωβισμού της κυβέρνησης στη διαδικασία εκλογής Προέδρου Δημοκρατίας, ένα μεγάλο κομμάτι του εκλογικού σώματος, επηρεασμένο άμεσα από τις νεοφιλελεύθερες μνημονιακές πολιτικές των προηγούμενων ετών εμπιστεύτηκε το εναλλακτικό πολιτικό σχέδιο του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Βασικά χαρακτηριστικά της προηγούμενης περιόδου ήταν η παγίωση ενός κράτους έκτακτης ανάγκης μέσω της έντονης καταστολής σε κάθε μορφή αντίδρασης, η προβολή της πειθάρχησης ως αναγκαιότητα για την ατομική επιβίωση καθώς και η συρρίκνωση των δημοκρατικών ελευθερίων και των αναφαίρετων και νομικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων. Επιπτώσεις της μνηµονιακής πολιτικής παρατηρούνται σε πολλά επίπεδα, τόσο στον τομέα της εργασίας που πλήττεται από ανεργία και επισφάλεια όσο και στον τομέα της κοινωνίας όπου παρατηρούνται φαινόμενα που οξύνουν τις κοινωνικές αναταραχές. Κρίνεται αναγκαία εδώ η παρακάτω διευκρίνιση.Η νεοφιλελεύθερη πολιτική των τελευταίων ετών είναι φυσικό να μην έχει επηρεάσει μόνο το οικονομικό, αλλά και το επίπεδο των συνειδήσεων. Δεν είναι καθόλου σπάνιο λοιπόν το φαινόμενο όπου πολλοί νέοι άνθρωποι να επιλέγουν τον ατομικό δρόμο αντί των συλλογικών διεκδικήσεων, να είναι ανταγωνιστικοί με πλήρη απουσία συλλογικής συνείδησης προκειμένου να καταστούν χειραγωγήσιμοι . Έτσι επιπτώσεις της παρατηρούνται και σε ατομικό επίπεδο.

Με την εκλογική νίκη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α δημιουργήθηκε μια νέα κατάσταση. Η κατεύθυνση προς τον τερματισμό της λιτότητας και η ανάσχεση της ανθρωπιστικής κρίσης,η έντονη διάθεση για διάλογο από πλευράς της κυβέρνησης και η κατανόηση της αναγκαιότητας για την επίλυση των κοινωνικών ζητημάτων αποτελούν βασικά ταυτοτικά χαρακτηριστικά της νέας κατάστασης. Προσφέρονται έτσι καλύτεροι όροι για τις κινηματικές διαδικασίες και διεκδικήσεις. Η δημιουργική αξιοποίηση αυτής της κατάστασης βρίσκεται έτσι για πρώτη φορά στα χέρια της ίδιας της κοινωνίας η οποία καλείται να ενεργοποιηθεί προκειμένου να ικανοποιήσει της ανάγκες της.

Πανεπιστήμιο

Η εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών το προηγούμενο διάστημα σε κεντρικό επίπεδο δεν άφησαν ανεπηρέαστο και το Πανεπιστήμιο. Με βασικό κορμό το νόμο Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου συντελέστηκε μια ολομέτωπη επίθεση προς όλες τις πτυχές του δημοσίου Πανεπιστημίου με μια βίαιη μετάλλαξη στα πρότυπα του νεοφιλελευθερισμού.

Η συρρίκνωση και διάλυση του κοινωνικού κράτους εισήχθη και στο Πανεπιστήμιο μέσω της δραματικής μείωσης των προϋπολογισμών, την υποστελέχωση σε διοικητικό και διδακτικό προσωπικό, καθώς και μέσω της υποβάθμισης της φοιτητικής μέριμνας (σίτιση, στέγαση) των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων. Μέσα σε αυτό το ασφυκτικό κλίμα τα πανεπιστήμια αδυνατούσαν σε πολλές περιπτώσεις να καλύψουν ζωτικές τους λειτουργίες και ανάγκες.

Επίσης προωθήθηκε από την κυβέρνηση μια προσπάθεια ιδιωτικοποίησης κομματιών του Πανεπιστημίου. Από τη μία η εισαγωγή διδάκτρων σε αρκετά μεταπτυχιακά προγράμματα και από την άλλη η διεύρυνση της ανάθεσης παροχών σε ιδιωτικές εταιρίες (φύλαξη, σίτιση, καθαρισμός) εισήγαγαν ισχυρούς ταξικούς φραγμούς εντός του Πανεπιστημίου αποκλείοντας με αυτό τον τρόπο φοιτητές και φοιτήτριες από κατώτερα κοινωνικά στρώματα οι οι οποίοι/ες αδυνατούν να καλύψουν τις ανάγκες τους.

Οι διαγραφές φοιτητών καθώς και τα προβλεπόμενα (ν+2) έτη σπουδών οδήγησαν σε ένα κλίμα εντατικοποίησης και πειθάρχησης του φοιτητικού σώματος από τη στιγμή κιόλας που κανένα δημοσιονομικό μέτρο δεν εξυπηρετούσαν. Φοιτητές και φοιτήτριες οι οποίοι/ες έχουν πολλαπλές ταυτότητες(π.χ φοιτητής/τρια-εργαζόμενος/η) θα αναγκάζονται να εγκαταλείπουν τις σπουδές εν μέσω του στενού χρονικού ορίου που προωθείται για την ολοκλήρωση των σπουδών. Η εντατικοποίηση αυτή των σπουδών καθιστά το πανεπιστήμιο ως ένα χώρο στείρας μάθησης και αποκλειστικής κάλυψης των ακαδημαϊκών λειτουργιών και όχι κοινωνικό χώρο ιδεολογικοπολιτικού προβληματισμού και δράσης.

Στα μέτρα του προηγούμενου διαστήματος ήρθαν να προστεθούν και οι οργανισμοί λειτουργίας οι οποίοι θεσμοθετούν τις διαγραφές, μετατρέπουν τα πτυχία σε πιστοποιητικά ,συγχωνεύουν τμήματα-σχολές, εισάγουν δίδακτρα σχηματοποιώντας ουσιαστικά ένα ταξικό πανεπιστήμιο πλήρως εναρμονισμένο στης αγορά εργασίας και στις αξίες του νεοφιλελευθερισμού. Η θέσπιση επίσης των Συμβουλίων Ιδρύματος και ο αποκλεισμός των φοιτητών από τα όργανα λήψης αποφάσεων παγιώνουν ένα μοντέλο αυταρχικής διοίκησης όπου οι αποφάσεις θα λαμβάνονται από λίγος και ΄΄ειδικούς΄΄και όχι από τα ίδια τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας.

Σε όλα αυτά ήρθαν να προστεθούν και τα γεγονότα του Σεπτεμβρίου με κύριο εκφραστή τον πρύτανη του ΕΚΠΑ Θ. Φορτσάκη. Οι φοιτητές/τριες που διαμαρτύρονταν έξω από την πρυτανεία αντιμετωπίστηκαν με ΜΑΤ και καταστολή αποδεικνύοντας με αυτό τον τρόπο πως η κυβέρνηση αντιμετωπίζει τους φοιτητές/τριες με το δόγμα της μηδενικής ανοχής και φιμώνει κάθε φωνή συλλογικής αντίστασης.

Είδαμε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο την προσπάθεια της κυβέρνησης για την ολοκλήρωση του σχεδίου για ένα πανεπιστήμιο με αυταρχικές δομές όπου οι φοιτητικές κινητοποιήσεις θα καταστέλλονται, οι συλλογικές διαδικασίες θα ποινικοποιούνται και οι διοικούμενοι δεν θα έχουν κανένα ρόλο στη διοίκηση του πανεπιστημίου.

Η νέα κατάσταση που διαμορφώνεται με την ήττα της κυβέρνησης Σαμαρά δημιουργεί νέες συνθήκες όπου οι αγώνες έχουν την δυνατότητα να κερδίζουν. Είναι αναγκαίο να δημιουργηθεί ένα κίνημα το οποίο θα ενσωματώνει διεκδικήσεις για ένα δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο, ένα πανεπιστήμιο με πραγματική δημοκρατία που θα αποτελεί τον κοινωνικό χώρο των φοιτητών, ένα πανεπιστήμιο που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες των φοιτητών. Με κύριο χαρακτηριστικό τη δημοκρατία μέσα στους συλλόγους με οριζόντιες διαδικασίες που θα δραστηριοποιούν και θα πολιτικοποιούν τους φοιτητές/τριες για τη δημιουργία ενός ισχυρού φοιτητικού κινήματος.

Σχεδιασμός για το επόμενο διάστημα

Αντιλαμβανόμενοι-ες την πολιτική ανατροπή που συντελείται με την ανάδειξη αριστερής κυβέρνησης και την συνακόλουθη λαϊκή διαθεσιμότητα και κοινωνική κίνηση, ο χώρος του Πανεπιστημίου, ως ο κατεξοχήν νεολαιίστικος χώρος, φαντάζει προνομιακός για έναν μετασχηματισμό σε ριζοσπαστική κατεύθυνση με γνώμονα τις ανάγκες των φοιτητών-τριων και της κοινωνίας. Πρώτο μας μέλημα οφείλει να είναι η ενημέρωση και η συλλογική διαβούλευση κεντρικοπολιτικών ζητημάτων, προκειμένου να γειώνονται στον κοινωνικό χώρο, να συνδέονται με τις φοιτητικές ανάγκες και εν τέλει να τροφοδοτούν αντιστάσεις. Αυτές οι αντιστάσεις δε μπορούν παρά να προκύπτουν μέσα απ’ τις Γενικές μας Συνελεύσεις και την καθημερινή συλλογική πρακτική που αντιπαρατίθεται στο κυρίαρχο. Υπαρξιακό ερώτημα για το Φοιτητικό Κίνημα αποτελεί η διεύρυνση της συμμετοχής των από κάτω σε αυτό και η δημοκρατική εμβάθυνση των δομών και διαδικασιών του. Αναβαθμίζοντας και ανοίγοντας νέα πεδία διεκδίκησης, με Φοιτητικούς Συλλόγους που θα αποτελούν ένα καθημερινό αντιπαράδειγμα για την οργάνωση των ζωών μας εντός του Πανεπιστημίου, το Φοιτητικό Κίνημα θα έχει θέση σε μια προωθητική κριτική και καθοριστικό ρόλο στον ριζικό μετασχηματισμό του Πανεπιστημίου. Σε αυτήν την κατεύθυνση, η ύπαρξη θετικών παραστάσεων νίκης μπορεί να δώσει το έναυσμα για ένα δυναμικό Φοιτητικό Κίνημα που θα επανανοηματοδοτήσει τις συλλογικές πρακτικές.

Η σημερινή διαμόρφωση του Πανεπιστημίου αλλά και το οραματικό πλαίσιο μέσα στο οποίο θέλουμε να το φανταστούμε εξαρτώνται άμεσα απ’ την από τα κάτω κίνηση και τις σχέσεις που δομούμε στην καθημερινότητά μας. Υπό αυτό το πρίσμα η παρέμβαση των σχημάτων μας κρίνεται σκόπιμο να έχει μέριμνα να ριζοσπαστικοποιεί καθημερινά τους φοιτητές και τις φοιτήτριες και να καθιστά ηγεμονικές τις αξίες της Ριζοσπαστικής Αριστεράς όπως η αλληλεγγύη, η αυτοοργάνωση, η συνεργατικότητα. Τα ανοιχτά θεματικά σχήματα, οι θεματικές συνελεύσεις, οι προβολές και οι συζητήσεις, οι συλλογικές αναγνώσεις και τα αντιμαθήματα, το άνοιγμα κοινωνικών ζητημάτων όπως το μεταναστευτικό και τα έμφυλα, το πρόταγμα του πολιτιστικού αντιπαραδείγματος, μπορούν να δώσουν το στίγμα της ταυτότητας των σχημάτων μας, να πολιτικοποιούν την καθημερινότητα και να εμπνέουν εμάς και τους φοιτητές και τις φοιτήτριες συνολικά.

Σε αυτήν την κατεύθυνση μπορεί να συμβάλει η δημιουργία παράλληλων χώρων πολιτικοποίησης που να επανασυστήνουν την διάσταση του Πανεπιστημίου ως κοινωνικό χώρο. Αφουγκραζόμενοι-ες ευρύτερα κοινωνικά ζητήματα και καθημερινές ανάγκες επαναοικειοποιούμαστε και δίνουμε νέα νοήματα στο άσυλο. Τέτοια εγχειρήματα μπορούν να είναι πολιτικά-πολιτιστικά στέκια των Συλλόγων ή αυτοδιαχειριζόμενες βιβλιοθήκες, δίκτυα αλληλεγγύης όπως αυτοοργανωμένα κοινωνικά φροντιστήρια, εγχειρήματα ερασιτεχνικού αθλητισμού ή καλλιτεχνικής δημιουργίας. Τέτοια εγχειρήματα μπορούν να συνθέτουν στο τώρα πτυχές του Πανεπιστημίου των αναγκών και να ανατροφοδοτούν τα οράματά μας, να μας πολιτικοποιούν σπάζοντας τα στενά πλαίσια της φοιτητικής καθημερινότητας. Με αυτά τα χειραφετητικά προτάγματα μπορούμε να αναλάβουμε την υπόθεση του κοινωνικού μετασχηματισμού.

Ένα από τα πιο σημαντικά προβλήματα που είχαμε να αντιμετωπίσουμε στους φοιτητικούς μας συλλόγους ήταν αυτό της κρίσης εκπροσώπησης. Οι γενικές συνελεύσεις που αποτελούν τη μόνη διαδικασία λήψης συλλογικών αποφάσεων, δοκιμάζονταν και αυτές από τη σκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική της προηγούμενης κυβέρνησης αλλά και από τις ίδιες τις πρακτικές του φοιτητικού κόσμου ενταγμένου και ανένταχτου. Πλαίσια που δεν αφήνουν περιθώριο σύνθεσης και εμπλοκής καλλιεργούν την ανάθεση. Πλαίσια πλατφόρμες που φέρουν το φοιτητή να επικυρώσει με τη ψήφο του, πέραν των άμεσων θεμάτων που τον απασχολούν και αποφάσεις, όπως η έξοδος από την Ε.Ε και το ΝΑΤΟ, κλείνουν παρά ανοίγουν την κουβέντα. Αυτό σε συνδυασμό με την αδυναμία ακόμη και των αριστερών παρατάξεων να προάγουν τη συνδιαμόρφωση, έχει αποδειχθεί ότι απομακρύνουν το κόσμο από τις συνελεύσεις. Αυτό ανοίγει κάποια πεδία προβληματισμού.

Με πρόταγμα τη δημοκρατία και την άμεση ανάγκη να εισχωρήσει αυτή στις συλλογικές διαδικασίες των φοιτητικών συλλόγων και εν γένει των πανεπιστημιακών διαδικασιών η ΑΡ.ΕΝ θέτει τις βάσεις για τον εκδημοκρατισμό και την επανανοηματοδότηση των συλλογικών διαδικασιών. Για αυτό απαιτείται συντεταγμένη κουβέντα τόσο εντός των σχηματικών μας διαδικασιών όσο και ευρύτερα στα πλαίσια ανοιχτών φοιτητικών διαβουλεύσεων. Αυτό θα διευρύνει τη βάση του φοιτητικού κόσμου που ενδιαφέρεται για τον κοινωνικό του χώρο και θα τον ενθαρρύνει να συμμετάσχει ουσιωδώς στις διαδικασίες και να λάβει μέρος με δημιουργικό τρόπο στο μετασχηματισμό του. Στην προσπάθεια μας να περιγράψουμε μια –νέου τύπου- διαδικασία που θα αφήνει στο περιθώριο μπετοναρισμένες κομματικές γραμμές και θα δίνει στους φοιτητές την δυνατότητα μέσα από σύνθεση και συνδιαμόρφωση να λαμβάνουν αποφάσεις προτείνουμε μεταξύ άλλων δομικές αλλαγές που αφορούν τη συγκρότηση μεικτού προεδρείου και επιτροπών (π.χ. πολιτισμού, μέριμνας), θεματικές τοποθετήσεις και συνελεύσεις, ανοιχτά συντονιστικά και κάθε άλλη ενέργεια που θα συντελούσε στην καλύτερη δυνατή, δημοκρατική λειτουργία των Γ.Σ.

Το γεγονός ότι μέχρι στιγμής οι Γ.Σ. αποτελούσαν το μόνο μας όργανο για συλλογικές αποφάσεις δεν πρέπει να μας κάνει να επαναπαυόμαστε. Η συγκρότηση και η διεύρυνση δομών και οργάνων που θα διαπλέκουν την κουβέντα μεταξύ φοιτητών και εργαζομένων του πανεπιστημίου είναι πιο καίρια από ποτέ. Παράλληλα, η συμμετοχή των φοιτητών στις διοικητικές διαδικασίες επικυρώνει και τον ουσιώδη ρόλο του φοιτητή εντός του πανεπιστημίου που δεν πρέπει να επαναπαύεται στις από τα πάνω επεξεργασίες και να τις αποδέχεται αυτούσιες αλλά καθίσταται συμμέτοχος στη λήψη αποφάσεων που δεν τον καθιστούν συνένοχο αλλά συμμέτοχο στη διαδικασία αναδιάρθρωσης του πανεπιστήμιου. Ωστόσο για να αποφευχθεί μια πιθανή συμμετοχή σε ένα όργανο, όπως η σύγκλητος, με τρόπο τέτοιο που θα αναδειχθεί σε μάχη μεταξύ παραταξιακών είναι απαραίτητη η συγκρότηση ενός συλλογικού οράματος όχι μόνο στους κόλπους των σχημάτων μας αλλά και ευρύτερα των φοιτητικών συλλόγων. Με αυτό το δεδομένο προάγεται η ανάγκη συγκρότησης τριτοβάθμιου οργάνου (ΕΦΕΕ) που θα εντείνει την πολιτική κουβέντα συλλογικοποιώντας αιτήματα και δίνοντας τη δυνατότητα κατάθεσης ολοκληρωμένων και ενιαίων προτάσεων, δομημένων με δημοκρατικές και από τα κάτω διαδικασίες. Η ΕΦΕΕ επίσης θα προσφέρει μια αποτύπωση αποφάσεων και επεξεργασιών των τοπικών ΓΣ και άρα ένα νόημα στις φοιτητικές εκλογές. Σε κάθε περίπτωση θα ήταν αρνητικό για το όραμα μας και τα ταυτοτικά μας χαρακτηριστικά να διολισθήσουμε εντός αυτών των οργάνων σε μία μάχη κομματικών γραμμών.

Στόχος της ΑΡ.ΕΝ, μεσοπρόθεσμος αλλά και μακροπρόθεσμος, οφείλει να είναι η άρση όλων των ταξικών φραγμών στην εκπαίδευση. Μια ουσιαστική δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση είναι η εκπαίδευση που παρέχεται χωρίς καμιά προϋπόθεση οικονομικής δυνατότητας, είτε αυτό αφορά τη σίτιση είτε τη στέγαση είτε τα συγγράμματα είτε τις μεταφορές. Τα σχήματα μας πρέπει να σκιαγραφήσουν σχεδιασμούς, λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαιτερότητες των κοινωνικών τους χώρων, που να αναπτύσσουν μια μεθοδολογία διεκδίκησης αυτών των αιτημάτων. Παρότι ενέργειες όπως, για παράδειγμα, οι μονοήμερες καταλήψεις στα εστιατόρια των σχολών γίνονται συνήθως με στυλ πυροτεχνήματος μπορούν να γίνουν προωθητικές αν είναι ενταγμένες σε μια συνολικότερη κατεύθυνση.

Σ’ ότι αφορά τη στέγαση, τα σχήματα μας οφείλουν να χαρτογραφήσουν αναξιοποίητα δημόσια κτίρια και να τα διεκδικήσουν. Επίσης, σε Πολυτεχνικές σχολές θα μπορούσε να ανατεθεί έρευνα για την εύρεση τρόπων μετατροπής αναξιοποίητων κτιρίων σε φοιτητικές εστίες. Σ’ ότι αφορά τη σίτιση να διεκδικήσουμε σίτιση καθολική, δημόσια και δωρεάν. Σ’ ότι αφορά τα συγγράμματα στοχεύουμε στην επαναφορά των πολλαπλών συγγραμμάτων, την αξιοποίηση και αναβάθμιση των δανειστικών βιβλιοθηκών των ιδρυμάτων καθώς και την επαναλειτουργία τυπογραφείων που μπορεί να έχουν τα πανεπιστήμια, όπως το ΕΚΠΑ. Για τις μεταφορές, να διεκδικήσουμε τη δωρεάν μεταφορά των φοιτητών μέσω χορήγησης ειδικής κάρτας. Από τα αιτήματα μας δεν πρέπει να λείπει και η δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και ασφάλιση.

Σε κάθε περίπτωση όμως, όποιο κομμάτι της μέριμνας κι αν είναι αυτό που διεκδικούμε κάθε φορά, οφείλουμε να το εντάσσουμε ως αίτημα στο φοιτητικό κίνημα μέσω δημοκρατικών συλλογικών διαδικασιών, όπως οι Γενικές Συνελεύσεις, και συγκρότησης θεματικών επιτροπών μέριμνας μέσα απ’ αυτές. Ωστόσο, σ’ αυτή την κατεύθυνση, μπορούν να βοηθήσουν εγχειρήματα αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης, όπως αυτοδιαχειριζόμενα κυλικεία και δομές αλληλοκάλυψης φοιτητικών αναγκών, τα οποία καλύπτουν και άμεσες υλικές ανάγκες αλλά προάγουν και αξίες που μετασχηματίζουν τα υποκείμενα.

Επιπλέον, θα πρέπει να εξετάσουμε το ζήτημα της γνώσης και τον τρόπο που αυτή παράγεται στο πανεπιστήμιο. Θέτοντας ως πρόταγμα ένα πανεπιστήμιο που επίκεντρο είναι ο άνθρωπος και ανάγκες του και όχι το κέρδος, επισημαίνουμε την γνώση ως μέσο χειραφέτησης και αυτοπραγμάτωσης του ατόμου. Με βάση αυτή την λογική, τα γνωστικά αντικείμενα και η έρευνα δεν θα πρέπει να κατευθύνονται από τις ανάγκες τις αγοράς, αλλά η διαμόρφωση του προγράμματος σπουδών θα πρέπει τόσο να διέπεται από την έννοια της ακαδημαϊκότητας, όσο και να συνδέεται με τις ανάγκες τις κοινωνίας.

Στο πλαίσιο, λοιπόν, ενός εκδημοκρατισμένου πανεπιστημίου, μπορούμε να πετύχουμε τα παραπάνω αιτήματα αν δοθεί ο λόγος στους ίδιους τους φοιτητές και τις φοιτήτριες. Αυτό θα γίνει με τη συμμετοχή τους στις τμηματικές συνελεύσεις των σχολών όπου θα συνδιαμορφώνουν το πρόγραμμα σπουδών τους με βάση τις ανάγκες τους. Προς την ίδια κατεύθυνση βρίσκεται και η πρόταση για ανοιχτά θεματικά σχήματα, όπου θα μπορούν να ακούγονται όλες οι φωνές, τόσο οργανωμένων όσο και ανένταχτου κόσμου. Ακόμη περισσότερο, μπορούμε να ανοίξουμε το θέμα μέσα στους φοιτητικούς συλλόγους, διεξάγοντας θεματικές συνελεύσεις.

Επίσης, σε αντίθεση προς το στείρο δόγμα “η γνώση για τη γνώση” θα μπορούσαμε να ανοίξουμε συζήτηση στις σχολές, ώστε το γνωστικό αντικείμενο να τεθεί στην κοινωνική του διάσταση, αλλά και το πώς μπορεί αυτό να επιτευχθεί, θέτοντας ως γνώμονα την κάλυψη των κοινωνικών αναγκών ακόμη και σε μια ευρύτερη πορεία ανασυγκρότησης των δομών που θα μπορούσαν να εξυπηρετήσουν αυτές τις ανάγκες (π.χ. έρευνα, παραγωγή προσανατολισμένες στις ανάγκες της κοινωνίας).

Στο δρόμο προς τις εκλογές

Έχουμε επαναλάβει σε όλους τους τόνους ότι η 25η Γενάρη αποτελεί ημερομηνία ορόσημο για δύο λόγους , αφενός μεν γιατί σηματοδοτεί τη ρήξη με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της λιτότητας , αφετέρου δε γιατί επανέρχεται η πολιτική στο προσκήνιο . Αυτό σημαίνει ότι οφείλουμε να αναλύσουμε τη νέα κατάσταση και να αναβαθμίσουμε τη παρέμβαση των σχημάτων μας , ώστε να είναι αντίστοιχη της συγκυρίας . Το Φοιτητικό Κίνημα στα χρόνια του μνημονίου αλλά και πιο πριν χαρακτηρίστηκε από αμυντικά ανακλαστικά και από τη συσπείρωσή του πάνω στην αρνητική πολιτική ,εννοούμενη ως πολιτική η οποία συγκροτεί αναχώματα απέναντι σε νομόσχέδια επιθετικά προς το Πανεπιστήμιο και δεν έχει δημιούργικα και προωθητικά στοιχεία . Με λίγα λόγια την ατζέντα την όριζε ο αντίπαλος και μεις καλούμασταν να απαντήσουμε σε αυτό . Ακόμα και ορισμένες νίκες (π.χ. Άρθρο 16) , που καταφέραμε να χουμε δεν ήταν τίποτα παραπάνω από αναχώματα απέναντι σε νεοφιλελεύθερες , κυβερνητικές πολιτικές που επιδίωκαν την μετάλλαξη του Πανεπιστημίου .

Η ανάδειξη μιας κυβέρνησης (ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) που φαίνεται να ναι διατεθειμένη να ενσωματώσει το μεγαλύτερο μέρος των αιτημάτων που συσπείρωσαν σε μικρό ή μεγάλο βαθμό το Φοιτητικό Κίνημα προκαλεί αμηχανία ακόμη και σε μας . Κατ αυτό τον τρόπο καλούμαστε να αλλάξουμε άρδην τον τρόπο με τον οποίο κάναμε πολιτική και να κάνουμε πολιτική με θετικό πρόσημο . Σε αυτή την κατεύθυνση καλούμαστε να επανανοηματοδοτήσουμε τις Φοιτητικές Εκλογές και να μην τις αφήσουμε να γίνουν και πάλι ένα πανηγύρι καταγραφής δυνάμεων και μόνο.

Στο δρόμο προς τις Φοιτητικές Εκλογές πολύτιμο όπλο για τα σχήματα θα αποτελέσουν οι Προτάσεις τις Αριστερής Ενότητας για το Πανεπιστήμιο . Οι προτάσεις για το Πανεπιστήμιο είναι ένα πρώτο βήμα στη συγκρότηση μιας συνολικής αφήγησης με θετικό πρόσημο για το Πανεπιστήμιο και εξειδικεύονται σε πέντε κύριους άξονες . Οι προτάσεις αυτές ήδη από τη διαδικασία διαμόρφωσής τους από τα σχήματα πρέπει να εμπλέξουν κόσμο και να αποτελέσουν σημείο γείωσης των σχημάτων μέσα στους κοινωνικούς τους χώρους . Μετά την τελική τους διαμόρφωση από το πανελλαδικό θα πρέπει να αποτελέσουν την αιχμή του δόρατος στην καθημερινή παρέμβαση των σχημάτων . Με τη διαμόρφωση των προτάσεων για το Πανεπιστήμιο ο στόχος που επιτυγχάνουμε είναι διττός . Όπως αναφέρεται και παραπάνω είμαστε αντιμέτωποι με μία κυβέρνηση που καθιστά όλη ή σχεδόν όλη την ατζέντα ,που απασχόλησε τους Φοιτητικούς Συλλόγους και τις αριστερές πολιτικές δυνάμεις ανεπίκαιρη . Επομένως διαμορφώνεται ένα πολιτικό κενό στο οποίο την πολιτική ατζέντα θα πρέπει να την ορίσουμε εμείς και πάνω σε αυτό θα εγκαλούνται να τοποθετηθούν και οι άλλες πολιτικές δυνάμεις , κατ αυτό τον τρόπο επιτυγχάνουμε και το δεύτερο και βασικότερο σκέλος του στόχου που είναι το να θέσουμε στέρεες βάσεις προκειμένου να διεκδικήσουμε την ηγεμονία.

Προφανώς τα σχήματα θα πρέπει να μείνουν αταλάντευτα σε αιτήματα (μέριμνα ,διαγραφές ,ν/π Διαμαντοπούλου, Αρβανιτόπουλου κλπ )που απασχόλησαν τους Φοιτητικούς Συλλόγους κατά το παρελθόν στο βαθμό που αυτά δεν έχουν φύγει από την ημερήσια διάταξη . Έτσι λοιπόν, το φοιτητικό κίνημα από τη μία πρέπει να συνεχίσει τις διεκδικήσεις που είχε το προηγούμενο διάστημα, ώστε να μπορέσουν αυτές να υλοποιηθούν και εν τέλει να εγγραφούν ως νίκες του, πράγμα που θα του δώσει νέα δυναμική.

Από την άλλη, στηριζόμενο στη δυναμική αυτή οφείλει να παράξει σχεδιασμό με άξονα της φοιτητικές και κοινωνικές ανάγκες. Σε όλα τα παραπάνω θα πρέπει να προστεθεί , ότι ζήτημα το οποίο θα πρέπει να απασχολήσει τα σχήματά μας είναι η δημοκρατική οργάνωση των κοινωνικών μας χώρων και του Φοιτητικού Κινήματος . Ένα από τα χαρακτηριστικά του Νεοφιλελευθερισμού είναι το διαζύγιο με τη Δημοκρατία . Πέντε χρόνια σκληρής νεοφιλελεύθερης επίθεσης σε κάθε πτυχή της κοινωνίας συρρικνώθηκαν ή εξαφανίστηκαν και τελείως χώροι εκπροσώπησης . Επίδικο λοιπόν για τα σχήματα μας θα αποτελέσει η δημοκρατική εμβάθυνση, διεύρυνση και αναβάθμιση των υπαρχουσών δομών εκπροσώπησης εντός των Φοιτητικών Συλλόγων (ΓΣ,ΔΣ,ΓΣΤ κλπ) η αποκατάσταση άλλων (δομές συνδιοίκησης ) αλλά και η δημιουργία νέων (γ.π. συνελεύσεις καθηγητών, εργαζομένων , φοιτητών).Σε αυτή την κατεύθυνση κομβικό για το Φοιτητικό Κίνημα είναι να επαναφέρουμε στη συζήτηση το ζήτημα της επανασύστασης τριτοβάθμιου οργάνου (ΕΦΕΕ).

Τέλος δεν πρέπει να υιοθετούμε μία λογική του ώριμου φρούτου και της ανάθεσης . Πρέπει να αποτελεί συλλογική συνείδηση , ότι ο δρόμος για την διεκδίκηση ενός Πανεπιστημίου που θα βρίσκεται στην υπηρεσία των αναγκών είναι γεμάτος συγκρούσεις . Συγκρούσεις με το υπάρχον Πανεπιστήμιο αλλά και με τις πολιτικές δυνάμεις που εκπροσωπούν το παλιό και συνεχίζουν να αποτελούν τον κύριο αντίπαλο εντός των σχολών . Οφείλουμε να συνεχίσουμε και να εντείνουμε την προσπάθεια να γίνουμε ο κυρίαρχος αντίπαλος πόλος της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ μέσα στις σχολές . Οι δυνάμεις αυτές διατηρούν τους μηχανισμούς τους εντός των σχολών , παρά την κατάρρευση των πολιτικών τους φορέων στο κεντρικοπολιτικό , πάνω στις πελατειακές σχέσεις και στην παροχή μίας «καλής φοιτητικής ζωής ». Με αυτές τις σχέσεις θα πρέπει να συγκρουστούμε αν αξιώνουμε να αμφισβητήσουμε την ηγεμονία τους . Από την άλλη μεριά οι υπόλοιπες αριστερές δυνάμεις βρίσκονται σε πολιτική αμηχανία να παράξουν πολιτικό λόγο και να επαναπροσδιορίσουν την παρέμβασή τους συναρτήσει της νέας κατάστασης . Τα ΕΑΑΚ αδυνατούν να κάνουν πολιτική για το Πανεπιστήμιο με το πάγωμα όλων εκείνων των διατάξεων που είχε φέρει η προηγούμενη κυβέρνηση βρίσκονται αντιμέτωποι με τιςεσωτερικές τους αντιφάσεις που είναι ιδαίτερα οξυμένες . Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο διπλός λόγος των κατά σχολή σχημάτων τους , σε άλλες περιπτώσεις αναγνωρίζουν ότι η αλλαγή κυβέρνησης δημιουργεί ευνοϊκούς όρους για το κίνημα ενώ σε άλλες περιπτώσεις δεν αναγνωρίζουν καμία αλλαγή . Παράλληλα η παρεμβασή τους αφορά ζητήματα απολύτως κεντρικοπολιτικά . Η ΠΚΣ  οξύνει τη πολιτική της περιχαράκωσης και συντηρητικοποιεί περαιτέρω την παρεμβασή της , ωστόσο διατηρεί ένα μηχανισμό συγκροτημένο πάνω σε επιμέρους νίκες και στην αφήγηση της «ιδεολογικής καθαρότητας » , μηχανισμό τον οποίο πρέπει να αποδομήσουμε μέσα από την παρέμβαση των σχημάτων μας στους κοινωνικούς τους χώρους , τα οποία θα πρέπει να δώσουν έμφαση σε ζητήματα που αφορούν της φοιτητικές ανάγκες (σίτιση , στέγαση , μεταφορές ).

panelladikoafisa

Advertisements