Ανακοίνωση Πανελλαδικού Συντονιστικού Αριστερής Ενότητας για τη νέα συμφωνία-μνημόνιο

Μετά από 6 μήνες καταιγιστικών πολιτικών εξελίξεων σε ευρωπαϊκό επίπεδο η διαπραγματευτική στρατηγική που επιχείρησε να αμφισβητήσει και να συγκρουστεί με το κυρίαρχο, αυταρχικό νεοφιλελεύθερο σχέδιο για την Ευρωπαϊκή Ένωση, έδειξε τα όριά της. Όλο αυτό το διάστημα δόθηκε ένας σκληρός και επίπονος αγώνας με στόχο να απεγκλωβιστεί η ελληνική κοινωνία από τη λιτότητα που επιβάλλεται τα τελευταία 5 χρόνια. Αυτή η προσπάθεια εντάχθηκε σε ένα συνολικό σχέδιο διεθνοποίησης της πάλης ενάντια στη λιτότητα και τον αυταρχισμό με θετικό πρόταγμα την επαναφορά της δημοκρατίας. Ωστόσο, στον αντίποδα αυτής της στρατηγικής, η αντίπαλη πλευρά, πάντα υπερασπιζόμενη τα συμφέροντα του κεφαλαίου, επέλεξε να εκμηδενίσει κάθε προσπάθεια αμφισβήτησης και εναλλακτικής πολιτικής. Η κυρίαρχη ευρωπαϊκή ελίτ ακολούθησε αυτόν τον δρόμο, καταργώντας κάθε πρόσχημα δημοκρατικής λειτουργίας, επιβάλλοντας μια ανευ ετέρου χρηματοπιστωτική ασφυξία, με στόχο όχι μόνο μια δήθεν δημοσιονομική προσαρμογή αλλά κυρίως την πειθάρχηση κάθε προσπάθειας αντίστασης εντός της Ευρώπης, παρούσας ή μελλοντικής.

Στα πλαίσια των παραπάνω, η ελληνική κυβέρνηση πήρε την πολιτική επιλογή να εξαντλίσει τα όρια συναίνεσης για μια συμφωνία που θα ανακούφιζε τα λαϊκά στρώματα. Με αυτό το τρόπο όμως, παραμέρισε μια επιθετική γραμμή διαπραγμάτευσης που μονομερώς θα νομοθετούσε υπέρ του κόσμου της εργασίας και των οικονομικά ασθενέστερων και που θα έθετε την εξυπηρέτηση του χρέους υπό την αίρεση ευνοϊκής συμφωνίας. Έτσι, τη τελευταία στιγμή εγκλωβίστηκε στο δίλημμα μεταξύ μιας συμφωνίας με οποιουσδήποτε όρους ή μιας άτακτης χρεωκοπίας. Παράλληλα, η διεξαγωγή του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου, σημείο τομή στη διαδικασία της διαπραγμάτευσης, από τη μία ριζοσπαστικοποίησε και όξυνε τη ταξική πόλωση στο πεδίο της ελληνικής κοινωνίας και σε μεγάλο βαθμό αποδαιμονοποίησε το ενδεχόμενο της συνολικής ρήξης. Από την άλλη όμως, αποδείχτηκε ότι δεν ενίσχυσε τη διαπραγματευτική θέση της κυβέρνησης. Ο χαρακτήρας που τελικά πήρε το δημοψήφισμα, η ερμηνεία που προσέδωσε στο αποτέλεσεμσα η κυβέρηνση και η αδυναμία απελευθέρωσης των κοινωνικών δυνάμεων στην κατεύθυνση της ρήξης με τη λιτότητα με οποιοδήποτε κόστος, ήρθε ως φυσικό επακόλουθο της φοβικότητας στο ενδεχόμενο συνολικής ρήξης με τους δανειστές και στην από καιρό έλλειψη ενός εναλλακτικού σχεδίου για το ενδεχόμενο αυτό.

Η συμφωνία στην οποία τελικά κατέληξε η διαδικασία της διαπραγμάτευσης, διατηρεί τη λογική της νεοφιλελέυθερης επίθεσης, δεν περιέχει καμία ρητή ρύθμιση για το χρέος και αποτελεί ένα καινούριο μνημόνιο. Η ακραία λιτότητα και τα υφεσιακά μέτρα επιτείνονται, πράγμα που σημαίνει πως η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία θα κληθεί να σηκώσει περαιτέρω βάρη. Πιο συγκεκριμένα, μέτρα όπως η δέσμευση για επανεξέταση συνολικά των εργασιακών σχέσεων (ΣΣΕ, απεργίες, ομαδικές απολύσεις), η παραχώρηση δημόσιας περιουσίας αξίας 50 δισ ως εμπράγματη ασφάλεια, ο πλειστηριασμός της πρώτης κατοικίας καθώς και η χειροτέρευση της θέσης των συνταξιούχων είναι μερικά από αυτά που καλείται να υλοποιήσει η κυβέρνηση μέσα σε ένα διάστημα μόλις δύο εβδομάδων! Ειδικότερα όσον αφορά την νέους ανθρώπους και τους νέους εργαζόμενους, βαθαίνει το πρόβλημα της τεράστιας ανεργίας, ακυρώνεται κάθε προοπτική για το μέλλον και σκιαγραφείται η εικόνα μιας πλήρως χαμένης γενιάς. Η συμφωνία αυτή γίνεται ακόμα πιο επαχθής εαν αναλογιστούμε ότι ο ελληνικός λαός έχει τοποθετηθεί το τελευταίο εξάμηνο δύο φορές, ξεκάθαρα στην κατεύθυνση του τερματισμού της βάρβαρης λιτότητας.

Απέναντι σε μια συμφωνία-μνημόνιο ο κόσμος της εργασίας και η νεολαία δεν έχουν άλλη επιλογή απ’το να μην επιτρέψουν να περάσει η νέα σειρά μέτρων και να επαναφέρουν το μεγάλο ΟΧΙ στη λιτότητα και το φόβο.Εν όψει των εκβιασμών και της πιο αυταρχικής και σκληρά νεοφιλελεύθερης Ευρωπης που διαμορφώνεται,η θέση μας ήταν,είναι και θα είναι στο δρόμο.Οι μάχες που δόθηκαν απο τον κόσμο της νεολαίας και της εργασίας αποτελούν σημαντική παρακαταθήκη για την αναγκαία αλλαγή της Ευρώπης προς οφελος των λαών της κι είναι οι μάχες που θα συνεχίσουμε να δίνουμε για μια ζωή με δημοκρατία κι αξιοπρέπεια.

Καταγγελία Αριστερής Ενότητας για τις φοιτητικές εκλογές στην ΑΣΟΕΕ

Την Τετάρτη 13 Μαΐου, είδαμε την ιστορία να επαναλαμβάνεται στην ΑΣΟΕΕ. Για άλλη μια χρονιά ζήσαμε τη διακοπή της εκλογικής διαδικασίας έπειτα από τη βίαιη εισβολή  κουκουλοφόρων και την αρπαγή και εμπρησμό κάλπεων. Παρόλο που κανέναν δεν ξάφνιασε η εισβολή αυτή, οι μεγάλες δυνάμεις της σχολής (ΠΑΣΠ-ΔΑΠ) φάνηκαν πάλι ανάξιες να εξασφαλίσουν την ομαλή διεξαγωγή των εκλογών. Μπορεί ο μηχανισμός τους να λειτουργεί στην εντέλεια όταν πρόκειται για νοθείες, τραμπουκισμούς  και πελατειακά συστήματα αλλά όχι για την προφύλαξη της εκλογικής διαδικασίας.

Εμείς από την πλευρά μας θα υπερασπιζόμαστε μέχρι τέλους το δικαίωμα κάθε φοιτητικού συλλόγου να διεξάγει τις δημοκρατικές του διαδικασίες, ακόμα και με τις παθογένειες τους. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να τρομοκρατεί έναν ολόκληρο σύλλογο και να στέκεται εμπόδιο στις διαδικασίες του.

Θεωρούμε απαραίτητο να διεξαχθούν από την αρχή οι εκλογές στην ΑΣΟΕΕ. Ο σύλλογος έχει ανάγκη την ύπαρξη οργάνων και ειδικά εν όψει της επαναφοράς της συνδιοίκησης. Θεωρούμε πως οι εκλογές πρέπει να γίνουν απ’ την αρχή, ως ενιαία διαδικασία και όχι απλώς να συνεχιστούν, όπως επιμένει η ΠΑΣΠ ΑΣΟΕΕ. Είναι αδιανόητο με 3 κάλπες να λείπουν και με τις υπόλοιπες να είναι όλες υπό τον έλεγχο και την κατοχή της να συνεχιστεί η διαδικασία. Πως εξασφαλίζεται ότι δεν θα γίνει (ή δεν έχει ήδη γίνει) νοθεία, ειδικά όταν η ίδια η ΠΑΣΠ διαθέτει και τις λίστες; Μιλάμε για την ίδια δύναμη που κάποτε ήταν κατά της τοποθέτησης παραβάν στις αίθουσες ψηφοφορίας και την πρώτη χρονιά που αυτά τοποθετήθηκαν, τα έσκισε και τα πέταξε από τα παράθυρα.

Ακόμη θεωρούμε πως οι εκλογές πρέπει να γίνουν είτε στην ΑΣΟΕΕ είτε σε χώρο με ακαδημαϊκό άσυλο. Δεν νοείται διαδικασία φοιτητικού συλλόγου μακριά από τον κοινωνικό χώρο των φοιτητών. Δεν γίνεται οι σύλλογοι να φοβούνται να δράσουν στο Πανεπιστήμιό τους με δημοκρατικό τρόπο.

Τέσσερις στις έξι δυνάμεις του συλλόγου (ΑΡΕΝ, ΠΚΣ, ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ, ΔΑΠ)  συμφώνησαν στην εκ νέου διεξαγωγή των εκλογών στην ΑΣΟΕΕ και η διαφύλαξη της διαδικασίας εναπόκειται πλέον σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις των συλλόγων της Αθήνας. Η ΠΑΣΠ επέλεξε να επιμείνει στην πρόταση της να διεξαχθούν στον Πανελλήνιο και να συνεχιστεί από εκεί που είχε μείνει, γεγονός που δεν μας ξάφνιασε ιδιαίτερα. Αυτό που μας ξαφνιάζει ωστόσο είναι η στάση των συναγωνιστών της ΡΑΣ – ΕΑΑΚ  που είναι προσκείμενοι στην άποψη της ΠΑΣΠ. Κρίνουμε πως η στάση αυτή είναι αδιανόητη για μια δύναμη με αναφορά στην αριστερά με την οποία έχουμε δώσει από κοινού πολλούς κρίσιμους αγώνες όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης, των μνημονίων, της καταστολής. Η στάση τους δεν προσβάλει μόνο το σύλλογο και τις διαδικασίες του αλλά και το ίδιο το σχήμα τους και τη μέχρι στιγμής πορεία του.

Την προηγούμενη εβδομάδα, πριν τη διαδικασία της 13ης Μάη, οι αριστερές δυνάμεις του Φοιτητικού Συλλόγου συγκρούστηκαν με τη ΔΑΠ και την ΠΑΣΠ, προκειμένου οι φοιτητικές εκλογές να μην διεξαχθούν στον Πανελλήνιο με εγγυητή τις αστυνομικές δυνάμεις, αλλά στον χώρο του ασύλου υπ’ ευθύνη του συλλόγου φοιτητών. Η τωρινή τοποθέτηση της ΡΑΣ – ΕΑΑΚ λειτουργεί μηδενιστικά απέναντι στον αγώνα που όλοι μαζί δώσαμε! Δεν έχουμε τίποτα να συζητήσουμε με την ΠΑΣΠ ΑΣΟΕΕ. Απευθυνόμενοι στο σχήμα της ΡΑΣ – ΕΑΑΚ και στην ΕΑΑΚ συνολικά, θεωρούμε αυτονόητη την αλλαγή της θέσης του προκειμένου να επαναληφθούν οι εκλογές της ΑΣΟΕΕ την επόμενη βδομάδα, με το αυτονόητο σκεπτικό που κάθε αριστερή δύναμη θα έθετε!

Η δίκη της Χρυσής Αυγής είναι υπόθεση όλων μας!

Στις 20.04 ξεκίνησε η δίκη της Χρυσής Αυγής ( 69 βουλευτές και στελέχη) με το κατηγορητήριο να  αφορά ηθική και φυσική αυτουργία στη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, δεκάδες επιθέσεις και ξυλοδαρμούς , καθώς και κατηγορίες για την ένταξη και συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση. Αυτή η δίκη συνεχίζεται αύριο (7/5) καθώς αρχικά δόθηκε αναβολή.

Η Χ.Α δεν ξεφύτρωσε από το πουθενά. Είναι αποτέλεσμα της διαχείρισης της κρίσης από τους ισχυρούς, δρώντας  συμπληρωματικά στο κράτος έκτακτης ανάγκης. Με το τέλος της «ευμάρειας» οι «από πάνω» θέλησαν να αποτρέψουν το ενδεχόμενο  ριζοσπαστικοποίησης της κοινωνίας και ανάπτυξης  ενός ανατρεπτικού κινήματος. Με απώτερο σκοπό την διατήρηση των συμφερόντων τους, ένα μέρος της αστικής τάξης προέβαλε και χρηματοδότησε τους φασίστες της Χ.Α. με συνέπεια να γίνει πιο έφορο το έδαφος που θα την υποδεχτεί. Έτσι τα μέλη της Χ.Α. διώκονται λόγω των εγκληματικών τους πράξεων, ωστόσο θεωρούμε πως πρέπει να αναδεικνύουμε  το κίνητρο τους που δεν είναι άλλο από την εθνικοσοσιαλιστική τους ιδεολογία που αναπαράγεται από τη ηγεσία της Χ.Α. Κάπου εδώ να διευκρινίσουμε ότι δεν είναι πολιτική η δίωξη τους, όπως θέλουν να την παρουσιάζουν, αλλά ξεκάθαρα απόρροια των ποινικά κολάσιμων πράξεων τους.

Εν τέλει, η δίκη αυτή μας αφορά όλους. Η δικαιοσύνη δεν είναι υπόθεση μόνο των δικαστών. Ας μην ξεχνάμε πως η ίδια η δίκη ήταν αποτέλεσμα ισχυρών κοινωνικών πιέσεων (ειδικά μετά το φόνο του Π.Φύσσα) και το ίδιο θα ισχύει για την έκβαση της. Δεν αρκεί απλώς η δίκη των αυτουργών, αλλά είναι απαραίτητη η κοινωνική κατακραυγή της φασίζουσας ιδεολογίας τους που ήταν το κίνητρό τους. Το θέμα δεν είναι απλώς ποινικό! Είναι πρωτίστως πολιτικό! Η μάχη ενάντια στο φασισμό δεν αρχίζει με τη δίκη της Χ.Α ούτε περιορίζεται στα δικαστήρια αφού και ο φασισμός δεν περιορίζεται στην κοινοβουλευτική ομάδα της Χρυσής Αυγής. Φαίνεται στις καθημερινές μας σχέσεις. Στον σεξισμό, στον ρατσισμό, στο bullying. Φαίνεται στον εθνικισμό των περήφανων ΟΥΚάδων, στον μιλιταρισμό των παρελάσεων. Αποτυπώνεται στο κράτος στις φυλακές, στους φράχτες του Εβρου, στις νάρκες του Αιγαίου. Είναι καθήκον μας λοιπόν να τον ξεριζώσουμε από παντού!

ΟΛΟΙ/ΟΛΕΣ ΠΕΜΠΤΗ 7 ΜΑΙΟΥ – 8 το πρωί Δημαρχείο Κορυδαλλού (Γρ. Λαμπράκη 240)

Το μάθημα αρχίζει από άλφα : Αντιφασισμός, Αλληλεγγύη, Αξιοπρέπεια!

Ανακοίνωση Πανελλαδικού Συντονιστικού Αριστερής Ενότητας σχετικά με την απόφαση του ΣτΕ περί ακύρωσης των μετεγγραφών

Στις 7/4/2015, δημοσιεύθηκε η απόφαση του ΣτΕ στην προσφυγή της Αρχιτεκτονικής Σχολής του ΕΜΠ, της Αρχιτεκτονικής Σχολής του ΑΠΘ και μιας λίστας 115 μελών ΔΕΠ με την οποία το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο κρίνει στην ουσία αντισυνταγματικό τον νόμο 4264/2014, ακυρώνοντας έτσι τη δυνατότητα μετεγγραφής για πάρα πολλές κοινωνικές κατηγορίες. Μπροστά σε αυτή την πρωτοφανή κίνηση, πρέπει να τονίσουμε τα εξής σημεία.

Κατ’αρχήν, ο νόμος αυτός, παρά το κοινωνικά θετικό πρόσημό του, πέρασε προεκλογικά από την κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ σε μια προσπάθεια επηρεασμού συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων για καθαρά ψηφοθηρικούς λόγους. Παράλληλα, με μια σειρά αποφάσεών του όλο το προηγούμενο διάστημα, το ΣτΕ έχει αποδείξει τη σκληρά συντηρητική και συστημική τοποθέτησή του απέναντι σε καίρια κοινωνικά αιτήματα. Αποφάσεις όπως αυτή για την ΕΡΤ, τις Σκουριές και άλλες αποδεικνύουν την πάγια άρνησή του να παρέχει ουσιαστική έννομη προστασία σε όποια διεκδίκηση και όποιο δικαίωμα προέρχεται απ’ τα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας. Άρα, συνδυάζοντας τα δύο παραπάνω στοιχεία, μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα πώς με αυτή την απόφαση του το ΣτΕ έρχεται να εξυπηρετήσει τον πολιτικό σχεδιασμό της ΝΔ, δημιουργώντας απ’ το πουθενά ένα μεγάλο πρόβλημα τόσο στις κοινωνικές κατηγορίες που ο 4264/2014 κάλυπτε όσο και σε κεντρικοπολιτικό επίπεδο.

Ένα δεύτερο σημείο στο οποίο πρέπει να σταθούμε, είναι το περιεχόμενο της εν λόγω απόφασης. Συγκεκριμένα, η ερμηνεία του άρθρου 16 του Συντάγματος στην οποία προβαίνει η Ολομέλεια του ΣτΕ καταλήγει στη διατύπωση δύο πάρα πολύ συγκεκριμένων αξόνων* που στην πραγματικότητα ξαναγράφουν το άρθρο, δεν δικαιολογούνται από κανενός είδους μεθοδολογικό εργαλείο ανάλυσης ενός νόμου, ξεπερνώντας έτσι στην ουσία τα άκρα όρια της διακριτικής του ευχέρειας. Το δε αιτιολογικό των προσφυγόντων- ο ισχυρισμός δηλαδή ότι οι υλικοτεχνικές δομές των ιδρυμάτων, και δη των αρχιτεκτονικών σχολών που προσέφυγαν, δεν επαρκούν για την κάλυψη των αναγκών όλων των φοιτητών. Πάγια διεκδίκησή μας είναι να μπορούν να σπουδάσουν όλοι οι φοιτητές με αξιοπρεπείς όρους. Ο ισχυρισμός λοιπόν της διοικητικής και υλικοτεχνικής ανεπάρκειας δεν μπορεί να αποκόπτει τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα απ’ την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Σημαντικότερη όμως είναι η αρνητική επίδραση που έχει αυτή η απόφαση σε κοινωνικοπολιτικό επίπεδο. Αυτό που ουσιαστικά κάνει είναι να επιτίθεται στις πραγματικές ανάγκες χιλιάδων οικογενειών που στο πλαίσιο της οξυμένης οικονομικής κρίσης, και όντας τρίτεκνες, πολύτεκνες κτλ, δεν μπορούν να υποστηρίξουν τις σπουδές των παιδιών τους μακριά από την οικογενειακή εστία. Ειδικότερα, στο χρονικό σημείο στο οποίο λαμβάνεται, ακυρώνει τον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό πολλών φοιτητών αλλά και μαθητών, καθώς εμμέσως πλην σαφώς εκβιάζει τους τελευταίους να επιλέξουν όχι μόνο τμήμα αλλά ακόμα και αντικείμενο σπουδών με βασικό κριτήριο την εγγύτητα στον τόπο κατοικίας.

Ως Αριστερή Ενότητα έχουμε βρεθεί και θα βρισκόμαστε ενάντια σε κάθε μέτρο που βάζει ταξικούς/οικονομικούς περιορισμούς στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Θεωρούμε ότι οι Φοιτητικοί Σύλλογοι ανά την επικράτεια αλλά και η ακαδημαϊκή κοινότητα ως σύνολο πρέπει να αντιτεθεί δυναμικά στην εφαρμογή της συγκεκριμένης απόφασης. Στόχος μας είναι να το επόμενο διάστημα να μπλοκαριστούν στην πράξη τυχόν αντίστοιχες προσπάθειες προσφυγής κατά των μετεγγραφών από άλλα τμήματα ή ιδρύματα. Επιπλέον ως μακροπρόθεσμο στόχο έχουμε την αναβάθμιση και ενίσχυση ποιοτικά και ποσοτικά της φοιτητικής μέριμνας για όλους τους φοιτητές- σπουδαστές ανά την επικράτεια, καθώς και την πρόσληψη του απαραίτητου διδακτικού και διοικητικού προσωπικού για την εκπαιδευτική διαδικασία, ώστε να μην μπαίνουν πραγματικά ταξικοί φραγμοί στο δικαίωμα του καθενός και της καθεμιάς να σπουδάσει σε όποια πόλη της επικράτειας επιθυμεί.

Συγκεκριμένα, η επιστροφή στις Σχολές μετά τις πασχαλινές διακοπές πρέπει να συνοδευτεί από ένα κύμα Γενικών Συνελεύσεων και κινητοποιήσεων εντός των Συλλόγων το οποίο θα στοχεύει όχι μόνο στην νομοθετική επαναβεβαίωση του ευνοϊκού καθεστώτος που εισήγαγε ο 4264/2014 και την διεύρυνση των κριτηρίων του αλλά και στην μη εφαρμογή της απόφασης στην πράξη.

*(«χάριν προστασίας της εύρυθμης λειτουργίας και σεβασμού της πλήρους αυτοδιοικήσεως των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων, το άρθρο 16 του Συντάγματος επιβάλλει στον νομοθέτη κατά τη θέσπιση των διατάξεων περί μετεγγραφών:

α) να προβλέπει ανώτατο όριο για τις καθ’ έκαστο ακαδημαϊκό έτος επιτρεπόμενες μετεγγραφές, το οποίο ευλόγως δεν δύναται να υπερβαίνει -συνολικά για τα εξάμηνα σπουδών- ποσοστό 10% επί των κατά το ίδιο ακαδημαϊκό έτος εισαγομένων σε κάθε Σχολή ή Τμήμα υποδοχής και

β) να καθιστά τα όργανα των Σχολών και των Τμημάτων υποδοχής αποφασιστικώς αρμόδια για να εκτιμούν, με ειδικώς αιτιολογημένη κρίση και χωρίς υποχρέωση εξαντλήσεως του ως άνω ορίου, αν και σε ποιο βαθμό επιτρέπουν οι λειτουργικές δυνατότητες τους τη διενέργεια μετεγγραφών κατά το συγκεκριμένο ακαδημαϊκό έτος και ακολούθως να αποφασίζουν επί των σχετικών αιτήσεων των ενδιαφερομένων συνεκτιμώντας και την επίδοση εκάστου εξ αυτών στις σπουδές του».)

Αύριο ξεκινάνε οι εργασίες του πανελλαδικού διημέρου Αριστερής Ενότητας

 

Το Πανελλαδικό Διήμερο της Αρεν θα διεξαχθεί στις 21-22 Μάρτη στην ΑΣΟΕΕ. Οι εργασίες του Πανελλαδικού θα ξεκινήσουν το Σάββατο στις 12 π.μ.,όπου θα ανοίξει η λίστα με τις δηλώσεις των σχημάτων που θα συμμετέχουν το πανελλαδικό.

Σάββατο  2 μ.μ.  επίσημη έναρξη των εργασιών με την παρουσίαση του κειμένου εισήγησης και την έναρξη της διαδικασίας των τοποθετήσεων από τα σχήματα. – στις 7 μ.μ. κλείνει η λίστα τροπολογιών για το κείμενο εισήγησης και το κείμενο προτάσεων για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. – λήξη των εργασιών πρώτης ημέρα στις 11 μ.μ.

Κυριακή: -έναρξη εργασιών στις 11 π.μ. -11 π.μ.-2 μ.μ. διαβούλευση των σχημάτων επί των τροπολογιών και των προτάσεων για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. -2 μ.μ. έναρξη ψηφοφορίας. -6 μ.μ. λήξη εργασιών. Από το πανελλαδικό συντονιστικό σχημάτων προτείνεται μια ψήφος ανά σχήμα ως η διαδικασία λήψης των αποφάσεων του πανελλαδικού διημέρου. Τέλος, το συντονιστικό προτείνει τα σχήματα να προκρίνουν την σύνθεση στην διαδικασία διαβούλευσης ανιχνεύοντας τα πεδία σύνθεσης και συνδιαμόρφωσης που μπορεί να υπάρχουν, ενώ εισηγείται να μην ακολουθούνται από τα σχήματα λογικές βέτο.

aren_vector_logo.png

Εισήγηση Πανελλαδικού Αριστερής Ενότητας 21 – 22 Μαρτίου

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΔΙΗΜΕΡΟ ΑΡ.ΕΝ. 21-22 ΜΑΡΤΗ

Συγκυρία

Το Πανελλαδικό διήμερο της Αριστερής Ενότητας διεξάγεται σε μια ριζικά νέα κατάσταση τόσο στην κεντρική πολιτική σκηνή όσο και στις σχολές μας. Η ανάδειξη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α σε νικητή στις εκλογές της 25ης Γενάρη αποτελεί ένα γεγονός χωρίς ιστορικό προηγούμενο. Παρόλο που η πτώση της κυβέρνησης Σαμαρά δεν ήταν αποτέλεσμα ισχυρών κινηματικών διαδικασιών αλλά μάλλον επακόλουθο του εγκλωβισμού της κυβέρνησης στη διαδικασία εκλογής Προέδρου Δημοκρατίας, ένα μεγάλο κομμάτι του εκλογικού σώματος, επηρεασμένο άμεσα από τις νεοφιλελεύθερες μνημονιακές πολιτικές των προηγούμενων ετών εμπιστεύτηκε το εναλλακτικό πολιτικό σχέδιο του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Βασικά χαρακτηριστικά της προηγούμενης περιόδου ήταν η παγίωση ενός κράτους έκτακτης ανάγκης μέσω της έντονης καταστολής σε κάθε μορφή αντίδρασης, η προβολή της πειθάρχησης ως αναγκαιότητα για την ατομική επιβίωση καθώς και η συρρίκνωση των δημοκρατικών ελευθερίων και των αναφαίρετων και νομικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων. Επιπτώσεις της μνηµονιακής πολιτικής παρατηρούνται σε πολλά επίπεδα, τόσο στον τομέα της εργασίας που πλήττεται από ανεργία και επισφάλεια όσο και στον τομέα της κοινωνίας όπου παρατηρούνται φαινόμενα που οξύνουν τις κοινωνικές αναταραχές. Κρίνεται αναγκαία εδώ η παρακάτω διευκρίνιση.Η νεοφιλελεύθερη πολιτική των τελευταίων ετών είναι φυσικό να μην έχει επηρεάσει μόνο το οικονομικό, αλλά και το επίπεδο των συνειδήσεων. Δεν είναι καθόλου σπάνιο λοιπόν το φαινόμενο όπου πολλοί νέοι άνθρωποι να επιλέγουν τον ατομικό δρόμο αντί των συλλογικών διεκδικήσεων, να είναι ανταγωνιστικοί με πλήρη απουσία συλλογικής συνείδησης προκειμένου να καταστούν χειραγωγήσιμοι . Έτσι επιπτώσεις της παρατηρούνται και σε ατομικό επίπεδο.

Με την εκλογική νίκη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α δημιουργήθηκε μια νέα κατάσταση. Η κατεύθυνση προς τον τερματισμό της λιτότητας και η ανάσχεση της ανθρωπιστικής κρίσης,η έντονη διάθεση για διάλογο από πλευράς της κυβέρνησης και η κατανόηση της αναγκαιότητας για την επίλυση των κοινωνικών ζητημάτων αποτελούν βασικά ταυτοτικά χαρακτηριστικά της νέας κατάστασης. Προσφέρονται έτσι καλύτεροι όροι για τις κινηματικές διαδικασίες και διεκδικήσεις. Η δημιουργική αξιοποίηση αυτής της κατάστασης βρίσκεται έτσι για πρώτη φορά στα χέρια της ίδιας της κοινωνίας η οποία καλείται να ενεργοποιηθεί προκειμένου να ικανοποιήσει της ανάγκες της.

Πανεπιστήμιο

Η εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών το προηγούμενο διάστημα σε κεντρικό επίπεδο δεν άφησαν ανεπηρέαστο και το Πανεπιστήμιο. Με βασικό κορμό το νόμο Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου συντελέστηκε μια ολομέτωπη επίθεση προς όλες τις πτυχές του δημοσίου Πανεπιστημίου με μια βίαιη μετάλλαξη στα πρότυπα του νεοφιλελευθερισμού.

Η συρρίκνωση και διάλυση του κοινωνικού κράτους εισήχθη και στο Πανεπιστήμιο μέσω της δραματικής μείωσης των προϋπολογισμών, την υποστελέχωση σε διοικητικό και διδακτικό προσωπικό, καθώς και μέσω της υποβάθμισης της φοιτητικής μέριμνας (σίτιση, στέγαση) των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων. Μέσα σε αυτό το ασφυκτικό κλίμα τα πανεπιστήμια αδυνατούσαν σε πολλές περιπτώσεις να καλύψουν ζωτικές τους λειτουργίες και ανάγκες.

Επίσης προωθήθηκε από την κυβέρνηση μια προσπάθεια ιδιωτικοποίησης κομματιών του Πανεπιστημίου. Από τη μία η εισαγωγή διδάκτρων σε αρκετά μεταπτυχιακά προγράμματα και από την άλλη η διεύρυνση της ανάθεσης παροχών σε ιδιωτικές εταιρίες (φύλαξη, σίτιση, καθαρισμός) εισήγαγαν ισχυρούς ταξικούς φραγμούς εντός του Πανεπιστημίου αποκλείοντας με αυτό τον τρόπο φοιτητές και φοιτήτριες από κατώτερα κοινωνικά στρώματα οι οι οποίοι/ες αδυνατούν να καλύψουν τις ανάγκες τους.

Οι διαγραφές φοιτητών καθώς και τα προβλεπόμενα (ν+2) έτη σπουδών οδήγησαν σε ένα κλίμα εντατικοποίησης και πειθάρχησης του φοιτητικού σώματος από τη στιγμή κιόλας που κανένα δημοσιονομικό μέτρο δεν εξυπηρετούσαν. Φοιτητές και φοιτήτριες οι οποίοι/ες έχουν πολλαπλές ταυτότητες(π.χ φοιτητής/τρια-εργαζόμενος/η) θα αναγκάζονται να εγκαταλείπουν τις σπουδές εν μέσω του στενού χρονικού ορίου που προωθείται για την ολοκλήρωση των σπουδών. Η εντατικοποίηση αυτή των σπουδών καθιστά το πανεπιστήμιο ως ένα χώρο στείρας μάθησης και αποκλειστικής κάλυψης των ακαδημαϊκών λειτουργιών και όχι κοινωνικό χώρο ιδεολογικοπολιτικού προβληματισμού και δράσης.

Στα μέτρα του προηγούμενου διαστήματος ήρθαν να προστεθούν και οι οργανισμοί λειτουργίας οι οποίοι θεσμοθετούν τις διαγραφές, μετατρέπουν τα πτυχία σε πιστοποιητικά ,συγχωνεύουν τμήματα-σχολές, εισάγουν δίδακτρα σχηματοποιώντας ουσιαστικά ένα ταξικό πανεπιστήμιο πλήρως εναρμονισμένο στης αγορά εργασίας και στις αξίες του νεοφιλελευθερισμού. Η θέσπιση επίσης των Συμβουλίων Ιδρύματος και ο αποκλεισμός των φοιτητών από τα όργανα λήψης αποφάσεων παγιώνουν ένα μοντέλο αυταρχικής διοίκησης όπου οι αποφάσεις θα λαμβάνονται από λίγος και ΄΄ειδικούς΄΄και όχι από τα ίδια τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας.

Σε όλα αυτά ήρθαν να προστεθούν και τα γεγονότα του Σεπτεμβρίου με κύριο εκφραστή τον πρύτανη του ΕΚΠΑ Θ. Φορτσάκη. Οι φοιτητές/τριες που διαμαρτύρονταν έξω από την πρυτανεία αντιμετωπίστηκαν με ΜΑΤ και καταστολή αποδεικνύοντας με αυτό τον τρόπο πως η κυβέρνηση αντιμετωπίζει τους φοιτητές/τριες με το δόγμα της μηδενικής ανοχής και φιμώνει κάθε φωνή συλλογικής αντίστασης.

Είδαμε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο την προσπάθεια της κυβέρνησης για την ολοκλήρωση του σχεδίου για ένα πανεπιστήμιο με αυταρχικές δομές όπου οι φοιτητικές κινητοποιήσεις θα καταστέλλονται, οι συλλογικές διαδικασίες θα ποινικοποιούνται και οι διοικούμενοι δεν θα έχουν κανένα ρόλο στη διοίκηση του πανεπιστημίου.

Η νέα κατάσταση που διαμορφώνεται με την ήττα της κυβέρνησης Σαμαρά δημιουργεί νέες συνθήκες όπου οι αγώνες έχουν την δυνατότητα να κερδίζουν. Είναι αναγκαίο να δημιουργηθεί ένα κίνημα το οποίο θα ενσωματώνει διεκδικήσεις για ένα δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο, ένα πανεπιστήμιο με πραγματική δημοκρατία που θα αποτελεί τον κοινωνικό χώρο των φοιτητών, ένα πανεπιστήμιο που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες των φοιτητών. Με κύριο χαρακτηριστικό τη δημοκρατία μέσα στους συλλόγους με οριζόντιες διαδικασίες που θα δραστηριοποιούν και θα πολιτικοποιούν τους φοιτητές/τριες για τη δημιουργία ενός ισχυρού φοιτητικού κινήματος.

Σχεδιασμός για το επόμενο διάστημα

Αντιλαμβανόμενοι-ες την πολιτική ανατροπή που συντελείται με την ανάδειξη αριστερής κυβέρνησης και την συνακόλουθη λαϊκή διαθεσιμότητα και κοινωνική κίνηση, ο χώρος του Πανεπιστημίου, ως ο κατεξοχήν νεολαιίστικος χώρος, φαντάζει προνομιακός για έναν μετασχηματισμό σε ριζοσπαστική κατεύθυνση με γνώμονα τις ανάγκες των φοιτητών-τριων και της κοινωνίας. Πρώτο μας μέλημα οφείλει να είναι η ενημέρωση και η συλλογική διαβούλευση κεντρικοπολιτικών ζητημάτων, προκειμένου να γειώνονται στον κοινωνικό χώρο, να συνδέονται με τις φοιτητικές ανάγκες και εν τέλει να τροφοδοτούν αντιστάσεις. Αυτές οι αντιστάσεις δε μπορούν παρά να προκύπτουν μέσα απ’ τις Γενικές μας Συνελεύσεις και την καθημερινή συλλογική πρακτική που αντιπαρατίθεται στο κυρίαρχο. Υπαρξιακό ερώτημα για το Φοιτητικό Κίνημα αποτελεί η διεύρυνση της συμμετοχής των από κάτω σε αυτό και η δημοκρατική εμβάθυνση των δομών και διαδικασιών του. Αναβαθμίζοντας και ανοίγοντας νέα πεδία διεκδίκησης, με Φοιτητικούς Συλλόγους που θα αποτελούν ένα καθημερινό αντιπαράδειγμα για την οργάνωση των ζωών μας εντός του Πανεπιστημίου, το Φοιτητικό Κίνημα θα έχει θέση σε μια προωθητική κριτική και καθοριστικό ρόλο στον ριζικό μετασχηματισμό του Πανεπιστημίου. Σε αυτήν την κατεύθυνση, η ύπαρξη θετικών παραστάσεων νίκης μπορεί να δώσει το έναυσμα για ένα δυναμικό Φοιτητικό Κίνημα που θα επανανοηματοδοτήσει τις συλλογικές πρακτικές.

Η σημερινή διαμόρφωση του Πανεπιστημίου αλλά και το οραματικό πλαίσιο μέσα στο οποίο θέλουμε να το φανταστούμε εξαρτώνται άμεσα απ’ την από τα κάτω κίνηση και τις σχέσεις που δομούμε στην καθημερινότητά μας. Υπό αυτό το πρίσμα η παρέμβαση των σχημάτων μας κρίνεται σκόπιμο να έχει μέριμνα να ριζοσπαστικοποιεί καθημερινά τους φοιτητές και τις φοιτήτριες και να καθιστά ηγεμονικές τις αξίες της Ριζοσπαστικής Αριστεράς όπως η αλληλεγγύη, η αυτοοργάνωση, η συνεργατικότητα. Τα ανοιχτά θεματικά σχήματα, οι θεματικές συνελεύσεις, οι προβολές και οι συζητήσεις, οι συλλογικές αναγνώσεις και τα αντιμαθήματα, το άνοιγμα κοινωνικών ζητημάτων όπως το μεταναστευτικό και τα έμφυλα, το πρόταγμα του πολιτιστικού αντιπαραδείγματος, μπορούν να δώσουν το στίγμα της ταυτότητας των σχημάτων μας, να πολιτικοποιούν την καθημερινότητα και να εμπνέουν εμάς και τους φοιτητές και τις φοιτήτριες συνολικά.

Σε αυτήν την κατεύθυνση μπορεί να συμβάλει η δημιουργία παράλληλων χώρων πολιτικοποίησης που να επανασυστήνουν την διάσταση του Πανεπιστημίου ως κοινωνικό χώρο. Αφουγκραζόμενοι-ες ευρύτερα κοινωνικά ζητήματα και καθημερινές ανάγκες επαναοικειοποιούμαστε και δίνουμε νέα νοήματα στο άσυλο. Τέτοια εγχειρήματα μπορούν να είναι πολιτικά-πολιτιστικά στέκια των Συλλόγων ή αυτοδιαχειριζόμενες βιβλιοθήκες, δίκτυα αλληλεγγύης όπως αυτοοργανωμένα κοινωνικά φροντιστήρια, εγχειρήματα ερασιτεχνικού αθλητισμού ή καλλιτεχνικής δημιουργίας. Τέτοια εγχειρήματα μπορούν να συνθέτουν στο τώρα πτυχές του Πανεπιστημίου των αναγκών και να ανατροφοδοτούν τα οράματά μας, να μας πολιτικοποιούν σπάζοντας τα στενά πλαίσια της φοιτητικής καθημερινότητας. Με αυτά τα χειραφετητικά προτάγματα μπορούμε να αναλάβουμε την υπόθεση του κοινωνικού μετασχηματισμού.

Ένα από τα πιο σημαντικά προβλήματα που είχαμε να αντιμετωπίσουμε στους φοιτητικούς μας συλλόγους ήταν αυτό της κρίσης εκπροσώπησης. Οι γενικές συνελεύσεις που αποτελούν τη μόνη διαδικασία λήψης συλλογικών αποφάσεων, δοκιμάζονταν και αυτές από τη σκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική της προηγούμενης κυβέρνησης αλλά και από τις ίδιες τις πρακτικές του φοιτητικού κόσμου ενταγμένου και ανένταχτου. Πλαίσια που δεν αφήνουν περιθώριο σύνθεσης και εμπλοκής καλλιεργούν την ανάθεση. Πλαίσια πλατφόρμες που φέρουν το φοιτητή να επικυρώσει με τη ψήφο του, πέραν των άμεσων θεμάτων που τον απασχολούν και αποφάσεις, όπως η έξοδος από την Ε.Ε και το ΝΑΤΟ, κλείνουν παρά ανοίγουν την κουβέντα. Αυτό σε συνδυασμό με την αδυναμία ακόμη και των αριστερών παρατάξεων να προάγουν τη συνδιαμόρφωση, έχει αποδειχθεί ότι απομακρύνουν το κόσμο από τις συνελεύσεις. Αυτό ανοίγει κάποια πεδία προβληματισμού.

Με πρόταγμα τη δημοκρατία και την άμεση ανάγκη να εισχωρήσει αυτή στις συλλογικές διαδικασίες των φοιτητικών συλλόγων και εν γένει των πανεπιστημιακών διαδικασιών η ΑΡ.ΕΝ θέτει τις βάσεις για τον εκδημοκρατισμό και την επανανοηματοδότηση των συλλογικών διαδικασιών. Για αυτό απαιτείται συντεταγμένη κουβέντα τόσο εντός των σχηματικών μας διαδικασιών όσο και ευρύτερα στα πλαίσια ανοιχτών φοιτητικών διαβουλεύσεων. Αυτό θα διευρύνει τη βάση του φοιτητικού κόσμου που ενδιαφέρεται για τον κοινωνικό του χώρο και θα τον ενθαρρύνει να συμμετάσχει ουσιωδώς στις διαδικασίες και να λάβει μέρος με δημιουργικό τρόπο στο μετασχηματισμό του. Στην προσπάθεια μας να περιγράψουμε μια –νέου τύπου- διαδικασία που θα αφήνει στο περιθώριο μπετοναρισμένες κομματικές γραμμές και θα δίνει στους φοιτητές την δυνατότητα μέσα από σύνθεση και συνδιαμόρφωση να λαμβάνουν αποφάσεις προτείνουμε μεταξύ άλλων δομικές αλλαγές που αφορούν τη συγκρότηση μεικτού προεδρείου και επιτροπών (π.χ. πολιτισμού, μέριμνας), θεματικές τοποθετήσεις και συνελεύσεις, ανοιχτά συντονιστικά και κάθε άλλη ενέργεια που θα συντελούσε στην καλύτερη δυνατή, δημοκρατική λειτουργία των Γ.Σ.

Το γεγονός ότι μέχρι στιγμής οι Γ.Σ. αποτελούσαν το μόνο μας όργανο για συλλογικές αποφάσεις δεν πρέπει να μας κάνει να επαναπαυόμαστε. Η συγκρότηση και η διεύρυνση δομών και οργάνων που θα διαπλέκουν την κουβέντα μεταξύ φοιτητών και εργαζομένων του πανεπιστημίου είναι πιο καίρια από ποτέ. Παράλληλα, η συμμετοχή των φοιτητών στις διοικητικές διαδικασίες επικυρώνει και τον ουσιώδη ρόλο του φοιτητή εντός του πανεπιστημίου που δεν πρέπει να επαναπαύεται στις από τα πάνω επεξεργασίες και να τις αποδέχεται αυτούσιες αλλά καθίσταται συμμέτοχος στη λήψη αποφάσεων που δεν τον καθιστούν συνένοχο αλλά συμμέτοχο στη διαδικασία αναδιάρθρωσης του πανεπιστήμιου. Ωστόσο για να αποφευχθεί μια πιθανή συμμετοχή σε ένα όργανο, όπως η σύγκλητος, με τρόπο τέτοιο που θα αναδειχθεί σε μάχη μεταξύ παραταξιακών είναι απαραίτητη η συγκρότηση ενός συλλογικού οράματος όχι μόνο στους κόλπους των σχημάτων μας αλλά και ευρύτερα των φοιτητικών συλλόγων. Με αυτό το δεδομένο προάγεται η ανάγκη συγκρότησης τριτοβάθμιου οργάνου (ΕΦΕΕ) που θα εντείνει την πολιτική κουβέντα συλλογικοποιώντας αιτήματα και δίνοντας τη δυνατότητα κατάθεσης ολοκληρωμένων και ενιαίων προτάσεων, δομημένων με δημοκρατικές και από τα κάτω διαδικασίες. Η ΕΦΕΕ επίσης θα προσφέρει μια αποτύπωση αποφάσεων και επεξεργασιών των τοπικών ΓΣ και άρα ένα νόημα στις φοιτητικές εκλογές. Σε κάθε περίπτωση θα ήταν αρνητικό για το όραμα μας και τα ταυτοτικά μας χαρακτηριστικά να διολισθήσουμε εντός αυτών των οργάνων σε μία μάχη κομματικών γραμμών.

Στόχος της ΑΡ.ΕΝ, μεσοπρόθεσμος αλλά και μακροπρόθεσμος, οφείλει να είναι η άρση όλων των ταξικών φραγμών στην εκπαίδευση. Μια ουσιαστική δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση είναι η εκπαίδευση που παρέχεται χωρίς καμιά προϋπόθεση οικονομικής δυνατότητας, είτε αυτό αφορά τη σίτιση είτε τη στέγαση είτε τα συγγράμματα είτε τις μεταφορές. Τα σχήματα μας πρέπει να σκιαγραφήσουν σχεδιασμούς, λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαιτερότητες των κοινωνικών τους χώρων, που να αναπτύσσουν μια μεθοδολογία διεκδίκησης αυτών των αιτημάτων. Παρότι ενέργειες όπως, για παράδειγμα, οι μονοήμερες καταλήψεις στα εστιατόρια των σχολών γίνονται συνήθως με στυλ πυροτεχνήματος μπορούν να γίνουν προωθητικές αν είναι ενταγμένες σε μια συνολικότερη κατεύθυνση.

Σ’ ότι αφορά τη στέγαση, τα σχήματα μας οφείλουν να χαρτογραφήσουν αναξιοποίητα δημόσια κτίρια και να τα διεκδικήσουν. Επίσης, σε Πολυτεχνικές σχολές θα μπορούσε να ανατεθεί έρευνα για την εύρεση τρόπων μετατροπής αναξιοποίητων κτιρίων σε φοιτητικές εστίες. Σ’ ότι αφορά τη σίτιση να διεκδικήσουμε σίτιση καθολική, δημόσια και δωρεάν. Σ’ ότι αφορά τα συγγράμματα στοχεύουμε στην επαναφορά των πολλαπλών συγγραμμάτων, την αξιοποίηση και αναβάθμιση των δανειστικών βιβλιοθηκών των ιδρυμάτων καθώς και την επαναλειτουργία τυπογραφείων που μπορεί να έχουν τα πανεπιστήμια, όπως το ΕΚΠΑ. Για τις μεταφορές, να διεκδικήσουμε τη δωρεάν μεταφορά των φοιτητών μέσω χορήγησης ειδικής κάρτας. Από τα αιτήματα μας δεν πρέπει να λείπει και η δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και ασφάλιση.

Σε κάθε περίπτωση όμως, όποιο κομμάτι της μέριμνας κι αν είναι αυτό που διεκδικούμε κάθε φορά, οφείλουμε να το εντάσσουμε ως αίτημα στο φοιτητικό κίνημα μέσω δημοκρατικών συλλογικών διαδικασιών, όπως οι Γενικές Συνελεύσεις, και συγκρότησης θεματικών επιτροπών μέριμνας μέσα απ’ αυτές. Ωστόσο, σ’ αυτή την κατεύθυνση, μπορούν να βοηθήσουν εγχειρήματα αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης, όπως αυτοδιαχειριζόμενα κυλικεία και δομές αλληλοκάλυψης φοιτητικών αναγκών, τα οποία καλύπτουν και άμεσες υλικές ανάγκες αλλά προάγουν και αξίες που μετασχηματίζουν τα υποκείμενα.

Επιπλέον, θα πρέπει να εξετάσουμε το ζήτημα της γνώσης και τον τρόπο που αυτή παράγεται στο πανεπιστήμιο. Θέτοντας ως πρόταγμα ένα πανεπιστήμιο που επίκεντρο είναι ο άνθρωπος και ανάγκες του και όχι το κέρδος, επισημαίνουμε την γνώση ως μέσο χειραφέτησης και αυτοπραγμάτωσης του ατόμου. Με βάση αυτή την λογική, τα γνωστικά αντικείμενα και η έρευνα δεν θα πρέπει να κατευθύνονται από τις ανάγκες τις αγοράς, αλλά η διαμόρφωση του προγράμματος σπουδών θα πρέπει τόσο να διέπεται από την έννοια της ακαδημαϊκότητας, όσο και να συνδέεται με τις ανάγκες τις κοινωνίας.

Στο πλαίσιο, λοιπόν, ενός εκδημοκρατισμένου πανεπιστημίου, μπορούμε να πετύχουμε τα παραπάνω αιτήματα αν δοθεί ο λόγος στους ίδιους τους φοιτητές και τις φοιτήτριες. Αυτό θα γίνει με τη συμμετοχή τους στις τμηματικές συνελεύσεις των σχολών όπου θα συνδιαμορφώνουν το πρόγραμμα σπουδών τους με βάση τις ανάγκες τους. Προς την ίδια κατεύθυνση βρίσκεται και η πρόταση για ανοιχτά θεματικά σχήματα, όπου θα μπορούν να ακούγονται όλες οι φωνές, τόσο οργανωμένων όσο και ανένταχτου κόσμου. Ακόμη περισσότερο, μπορούμε να ανοίξουμε το θέμα μέσα στους φοιτητικούς συλλόγους, διεξάγοντας θεματικές συνελεύσεις.

Επίσης, σε αντίθεση προς το στείρο δόγμα “η γνώση για τη γνώση” θα μπορούσαμε να ανοίξουμε συζήτηση στις σχολές, ώστε το γνωστικό αντικείμενο να τεθεί στην κοινωνική του διάσταση, αλλά και το πώς μπορεί αυτό να επιτευχθεί, θέτοντας ως γνώμονα την κάλυψη των κοινωνικών αναγκών ακόμη και σε μια ευρύτερη πορεία ανασυγκρότησης των δομών που θα μπορούσαν να εξυπηρετήσουν αυτές τις ανάγκες (π.χ. έρευνα, παραγωγή προσανατολισμένες στις ανάγκες της κοινωνίας).

Στο δρόμο προς τις εκλογές

Έχουμε επαναλάβει σε όλους τους τόνους ότι η 25η Γενάρη αποτελεί ημερομηνία ορόσημο για δύο λόγους , αφενός μεν γιατί σηματοδοτεί τη ρήξη με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της λιτότητας , αφετέρου δε γιατί επανέρχεται η πολιτική στο προσκήνιο . Αυτό σημαίνει ότι οφείλουμε να αναλύσουμε τη νέα κατάσταση και να αναβαθμίσουμε τη παρέμβαση των σχημάτων μας , ώστε να είναι αντίστοιχη της συγκυρίας . Το Φοιτητικό Κίνημα στα χρόνια του μνημονίου αλλά και πιο πριν χαρακτηρίστηκε από αμυντικά ανακλαστικά και από τη συσπείρωσή του πάνω στην αρνητική πολιτική ,εννοούμενη ως πολιτική η οποία συγκροτεί αναχώματα απέναντι σε νομόσχέδια επιθετικά προς το Πανεπιστήμιο και δεν έχει δημιούργικα και προωθητικά στοιχεία . Με λίγα λόγια την ατζέντα την όριζε ο αντίπαλος και μεις καλούμασταν να απαντήσουμε σε αυτό . Ακόμα και ορισμένες νίκες (π.χ. Άρθρο 16) , που καταφέραμε να χουμε δεν ήταν τίποτα παραπάνω από αναχώματα απέναντι σε νεοφιλελεύθερες , κυβερνητικές πολιτικές που επιδίωκαν την μετάλλαξη του Πανεπιστημίου .

Η ανάδειξη μιας κυβέρνησης (ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) που φαίνεται να ναι διατεθειμένη να ενσωματώσει το μεγαλύτερο μέρος των αιτημάτων που συσπείρωσαν σε μικρό ή μεγάλο βαθμό το Φοιτητικό Κίνημα προκαλεί αμηχανία ακόμη και σε μας . Κατ αυτό τον τρόπο καλούμαστε να αλλάξουμε άρδην τον τρόπο με τον οποίο κάναμε πολιτική και να κάνουμε πολιτική με θετικό πρόσημο . Σε αυτή την κατεύθυνση καλούμαστε να επανανοηματοδοτήσουμε τις Φοιτητικές Εκλογές και να μην τις αφήσουμε να γίνουν και πάλι ένα πανηγύρι καταγραφής δυνάμεων και μόνο.

Στο δρόμο προς τις Φοιτητικές Εκλογές πολύτιμο όπλο για τα σχήματα θα αποτελέσουν οι Προτάσεις τις Αριστερής Ενότητας για το Πανεπιστήμιο . Οι προτάσεις για το Πανεπιστήμιο είναι ένα πρώτο βήμα στη συγκρότηση μιας συνολικής αφήγησης με θετικό πρόσημο για το Πανεπιστήμιο και εξειδικεύονται σε πέντε κύριους άξονες . Οι προτάσεις αυτές ήδη από τη διαδικασία διαμόρφωσής τους από τα σχήματα πρέπει να εμπλέξουν κόσμο και να αποτελέσουν σημείο γείωσης των σχημάτων μέσα στους κοινωνικούς τους χώρους . Μετά την τελική τους διαμόρφωση από το πανελλαδικό θα πρέπει να αποτελέσουν την αιχμή του δόρατος στην καθημερινή παρέμβαση των σχημάτων . Με τη διαμόρφωση των προτάσεων για το Πανεπιστήμιο ο στόχος που επιτυγχάνουμε είναι διττός . Όπως αναφέρεται και παραπάνω είμαστε αντιμέτωποι με μία κυβέρνηση που καθιστά όλη ή σχεδόν όλη την ατζέντα ,που απασχόλησε τους Φοιτητικούς Συλλόγους και τις αριστερές πολιτικές δυνάμεις ανεπίκαιρη . Επομένως διαμορφώνεται ένα πολιτικό κενό στο οποίο την πολιτική ατζέντα θα πρέπει να την ορίσουμε εμείς και πάνω σε αυτό θα εγκαλούνται να τοποθετηθούν και οι άλλες πολιτικές δυνάμεις , κατ αυτό τον τρόπο επιτυγχάνουμε και το δεύτερο και βασικότερο σκέλος του στόχου που είναι το να θέσουμε στέρεες βάσεις προκειμένου να διεκδικήσουμε την ηγεμονία.

Προφανώς τα σχήματα θα πρέπει να μείνουν αταλάντευτα σε αιτήματα (μέριμνα ,διαγραφές ,ν/π Διαμαντοπούλου, Αρβανιτόπουλου κλπ )που απασχόλησαν τους Φοιτητικούς Συλλόγους κατά το παρελθόν στο βαθμό που αυτά δεν έχουν φύγει από την ημερήσια διάταξη . Έτσι λοιπόν, το φοιτητικό κίνημα από τη μία πρέπει να συνεχίσει τις διεκδικήσεις που είχε το προηγούμενο διάστημα, ώστε να μπορέσουν αυτές να υλοποιηθούν και εν τέλει να εγγραφούν ως νίκες του, πράγμα που θα του δώσει νέα δυναμική.

Από την άλλη, στηριζόμενο στη δυναμική αυτή οφείλει να παράξει σχεδιασμό με άξονα της φοιτητικές και κοινωνικές ανάγκες. Σε όλα τα παραπάνω θα πρέπει να προστεθεί , ότι ζήτημα το οποίο θα πρέπει να απασχολήσει τα σχήματά μας είναι η δημοκρατική οργάνωση των κοινωνικών μας χώρων και του Φοιτητικού Κινήματος . Ένα από τα χαρακτηριστικά του Νεοφιλελευθερισμού είναι το διαζύγιο με τη Δημοκρατία . Πέντε χρόνια σκληρής νεοφιλελεύθερης επίθεσης σε κάθε πτυχή της κοινωνίας συρρικνώθηκαν ή εξαφανίστηκαν και τελείως χώροι εκπροσώπησης . Επίδικο λοιπόν για τα σχήματα μας θα αποτελέσει η δημοκρατική εμβάθυνση, διεύρυνση και αναβάθμιση των υπαρχουσών δομών εκπροσώπησης εντός των Φοιτητικών Συλλόγων (ΓΣ,ΔΣ,ΓΣΤ κλπ) η αποκατάσταση άλλων (δομές συνδιοίκησης ) αλλά και η δημιουργία νέων (γ.π. συνελεύσεις καθηγητών, εργαζομένων , φοιτητών).Σε αυτή την κατεύθυνση κομβικό για το Φοιτητικό Κίνημα είναι να επαναφέρουμε στη συζήτηση το ζήτημα της επανασύστασης τριτοβάθμιου οργάνου (ΕΦΕΕ).

Τέλος δεν πρέπει να υιοθετούμε μία λογική του ώριμου φρούτου και της ανάθεσης . Πρέπει να αποτελεί συλλογική συνείδηση , ότι ο δρόμος για την διεκδίκηση ενός Πανεπιστημίου που θα βρίσκεται στην υπηρεσία των αναγκών είναι γεμάτος συγκρούσεις . Συγκρούσεις με το υπάρχον Πανεπιστήμιο αλλά και με τις πολιτικές δυνάμεις που εκπροσωπούν το παλιό και συνεχίζουν να αποτελούν τον κύριο αντίπαλο εντός των σχολών . Οφείλουμε να συνεχίσουμε και να εντείνουμε την προσπάθεια να γίνουμε ο κυρίαρχος αντίπαλος πόλος της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ μέσα στις σχολές . Οι δυνάμεις αυτές διατηρούν τους μηχανισμούς τους εντός των σχολών , παρά την κατάρρευση των πολιτικών τους φορέων στο κεντρικοπολιτικό , πάνω στις πελατειακές σχέσεις και στην παροχή μίας «καλής φοιτητικής ζωής ». Με αυτές τις σχέσεις θα πρέπει να συγκρουστούμε αν αξιώνουμε να αμφισβητήσουμε την ηγεμονία τους . Από την άλλη μεριά οι υπόλοιπες αριστερές δυνάμεις βρίσκονται σε πολιτική αμηχανία να παράξουν πολιτικό λόγο και να επαναπροσδιορίσουν την παρέμβασή τους συναρτήσει της νέας κατάστασης . Τα ΕΑΑΚ αδυνατούν να κάνουν πολιτική για το Πανεπιστήμιο με το πάγωμα όλων εκείνων των διατάξεων που είχε φέρει η προηγούμενη κυβέρνηση βρίσκονται αντιμέτωποι με τιςεσωτερικές τους αντιφάσεις που είναι ιδαίτερα οξυμένες . Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο διπλός λόγος των κατά σχολή σχημάτων τους , σε άλλες περιπτώσεις αναγνωρίζουν ότι η αλλαγή κυβέρνησης δημιουργεί ευνοϊκούς όρους για το κίνημα ενώ σε άλλες περιπτώσεις δεν αναγνωρίζουν καμία αλλαγή . Παράλληλα η παρεμβασή τους αφορά ζητήματα απολύτως κεντρικοπολιτικά . Η ΠΚΣ  οξύνει τη πολιτική της περιχαράκωσης και συντηρητικοποιεί περαιτέρω την παρεμβασή της , ωστόσο διατηρεί ένα μηχανισμό συγκροτημένο πάνω σε επιμέρους νίκες και στην αφήγηση της «ιδεολογικής καθαρότητας » , μηχανισμό τον οποίο πρέπει να αποδομήσουμε μέσα από την παρέμβαση των σχημάτων μας στους κοινωνικούς τους χώρους , τα οποία θα πρέπει να δώσουν έμφαση σε ζητήματα που αφορούν της φοιτητικές ανάγκες (σίτιση , στέγαση , μεταφορές ).

panelladikoafisa

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΟ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΔΙΗΜΕΡΟ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ 21-22 ΜΑΡΤΗ

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΟ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΔΙΗΜΕΡΟ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ 21-22 ΜΑΡΤΗ

Το πανελλαδικό διήμερο της Αριστερής Ενότητας διεξάγεται σε μια ιστορική συγκύρια για τη χώρα και την Αριστερά . Η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε πρώτη δύναμη, με ισχυρή λαϊκή εντολή, απέρριψε τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό ο οποίος τα τελευταία χρόνια στηρίχτηκε στα μνημόνια, δηλαδή στην υποβάθμιση της παιδείας , της υγείας , της εργασίας , των ζωών μας. Συγκεκριμένα ,ο ρόλος και η λειτουργία του πανεπιστημίου υπέστη γερό πλήγμα από τις μνημονιακές πολιτικές. Η κυριαρχία της ιδιωτικής πρωτοβουλίας απέκλεισε πολλούς φοιτητές από την πρόσβαση σε βασικά αγαθά όπως η σίτιση και η στέγαση . Ακόμη , οι διαγραφές φοιτητών , η αξιολόγηση των ιδρυμάτων σύμφωνα με τις ανάγκες της αγοράς , η διάσπαση του κύκλου σπουδών σε δύο μέρη , είναι κάποιες από τις » μεταρρυθμίσεις» που ολοκληρώνουν το προφίλ του πιο ταξικού πανεπιστημίου της μεταπολίτευσης.

Η νέα κυβέρνηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α δεσμεύτηκε στις προγραμματικές της δηλώσεις ότι θα δικαιώσει τα αιτήματα των αγώνων του προηγούμενου διαστήματος. Αυτό, όμως, δεν θα πρέπει να φέρει το φοιτητικό κίνημα, το οποίο είχε μάθει να συγκροτείται αμυντικά, σε θέση αμηχανίας αλλ’ αντιθέτως να απελευθερώσει μια νέα δημιουργική δυναμική. Τα αιτήματα του προηγούμενου διαστήματος πρέπει όχι μόνο να εξακολουθήσουν να τίθενται αλλά και να αναβαθμιστούν ώστε να στοχεύουν στο καθολικό: σε μια παιδεία δηλαδή που θα είναι εξολοκλήρου και ουσιαστικά δημόσια και δωρεάν για όλους τους φοιτητές και τις φοιτήτριες!

Εμείς ως Αριστερή Ενότητα καλούμε όλους τους φοιτητές να κινητοποιηθούν και να οργανωθούν μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες στον κοινωνικό τους χώρο, βάζοντας το δικό τους στίγμα και παίρνοντας τους φοιτητικούς συλλόγους στα χέρια τους. Ήρθε η ώρα να απαντήσουμε πρώτα εμείς μέσα από τις πράξεις μας στις ανάγκες μας ανοίγοντας παράλληλα έναν ευρύ διάλογο με την ακαδημαϊκή κοινότητα συνολικά, ξεπερνώντας τη λογική της ανάθεσης και προτάσσοντας το πανεπιστήμιο των ονείρων μας. Οι συνθήκες μεταβάλλονται και αυτό επιτάσσει και τη δική μας μεταβολή. Το φοιτητικό κίνημα, αυτό που θα παλέψουμε μέσω των δημοκρατικών μας διαδικασιών να στηθεί ξανά στα πόδια του, οφείλει να διαδραματίσει ένα πρωταγωνιστικό ρόλο στην επόμενη μέρα.  Οι ίδιοι οι σύλλογοι να πρωταγωνιστήσουν στην νέα πραγματικότητα και να πρωταγωνιστήσουν στην ανοικοδόμηση της κοινωνίας όχι με γνώμονα το κέρδος αλλά με γνώμονα τις ανάγκες του κόσμου και της κοινωνίας.

Σε μια συγκυρία που η κυβέρνηση δεν επιτίθεται στην δημόσια και δωρεάν παιδεία και στο δημοκρατικό πανεπιστήμιο είναι η ευκαιρία να θέσουμε θετικά και οραματικά προτάγματα για το πανεπιστήμιο. Οι συλλογικοί αγώνες πρέπει να συνεχίσουν. Πρέπει όμως να συνεχίσουν γιατί ήρθε η ώρα τους να δημιουργήσουν, να πάρουν το μέλλον στα χέρια τους.

Θα παλέψουμε και θα διεκδικήσουμε από σήμερα την οικοδόμηση του πανεπιστημίου των αναγκών μας. Και σε αυτό δεν θα κάνουμε βήμα πίσω.

aren_vector_logo.png

Εισήγηση Πανελλαδικού διημέρου Αριστερής Ενότητας 8-9 Μάρτη

Εικόνα Το πανελλαδικό διήμερο της Αριστερής Ενότητας, μετά από δύο χρόνια, διεξάγεται σε μια συγκυρία που η δομική κρίση του καπιταλισμού βαθαίνει σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο μεταφέροντας τα βάρη και τις επιπτώσεις της κρίσης στον κόσμο της εργασίας, στα μεσαία και κατώτερα κοινωνικά στρώματα και στη νεολαία.

Τα τελευταία 3 χρόνια συνταγή στην διαχείριση της οικονομικής κρίσης είναι η υλοποίηση μνημονιακών πολιτικών λιτότητας στο ευρωπαϊκό και εγχώριο επίπεδο. Αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής είναι η επίθεση στα δημόσια αγαθά και τις εργασιακές κατακτήσεις, τα δικαιώματα και τις ελευθερίες σε μια προσπάθεια διασφάλισης της κυριαρχίας του κεφαλαίου έναντι των εργαζόμενων τάξεων.

Αυτές οι πολιτικές της ευρωπαϊκής ένωσης υλοποιούνται και στην Ελλάδα με την κυβέρνηση Σαμαρά,  η οποία εφαρμόζοντας την νεοφιλελεύθερη πολιτική συνεχίζει την επίθεση σε κοινωνικά κεκτημένα καταστρέφοντας κάθε πτυχή του κοινωνικού κράτους (υγεία, παιδεία, ασφάλιση). Η αποτυχία του «success story» της κυβέρνησης Σαμαρά φαίνεται ξεκάθαρα μέσα από τα τεράστια ποσοστά της ανεργίας (62% στους νέους, 1,5 εκατ. άνεργοι), στις χιλιάδες απολύσεις εργαζομένων στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα και την υποτίμηση των όρων ζωής μεγάλου κομματιού της κοινωνίας.           Συνέχεια